Winylowa Środa: Allan Holdsworth

Wirtuoz zwany Coltrane'em gitary- muzykę odtwarzaną z winyli prezentuje Tomek "Mały" Kotyla.

W ten wieczór Tomek zapozna Was z popisem instrumentalnej biegłości tego niesamowitego muzyka, która była narzędziem do wyrażenia high endowej abstrakcji jaką charakteryzuje się jego sposób komunikacji ze słuchaczem.

Serdecznie zapraszamy!

Allan Holdsworth pochodzi z Bradford (Yorkshire), gdzie urodził się 6 sierpnia 1946. Na jego muzyczną edukację miał duży wpływ ojciec, pianista jazzowy, amator, który nauczył go podstaw, a przede wszystkim otoczył muzyką. Płyty Django Reinhardta, Jimmy'ego Raineya, Charliego Christiana, później Joe Passa i Johna Coltrane'a wywarły na niego, jak sam przyznaje, duży wpływ. Uczył się gry na kilku instrumentach. Jego pierwszy zespół nazywał się IGGINBOTTOM, nagrał z nim nawet płytę w 1969 roku. Po rozwiązaniu grupy Holdsworth wrócił do swych codziennych zajęć, w międzyczasie pogrywając wieczorami w lokalnych klubach. Traktował wówczas muzykę jako hobby, które z biegiem czasu zacznie zabierać mu coraz więcej czasu. Przeprowadzał się kolejno do Manchesteru i Londynu, grał w klubach, do których trafia również dzięki "odkryciu" jego talentu przez saksofonistę Ray'a Warleigha. Okres ten znaczony jest nowymi doświadczeniami i znajomościami. Jeden ze znajomych, Jon Hiseman (ex - COLLOSEUM) formuje swój zespół TEMPEST, w którym gitarzystą jest Allan Holdsworth, a śpiewa Paul Williams. Po nagraniu debiutanckiej płyty, serii koncertów i odejściu od grupy artysta rozpoczyna koncertowanie z grupą NUCLEUS. W 1973 roku gra na koncertach z SOFT MACHINE, by wiosną następnego roku zostać jej członkiem. Zyskuje uznanie w środowisku muzycznym jako gitarzysta i muzyk, a w 1975 r. dołącza do grupy LIFETIME Tony'ego Williamsa. Po opuszczeniu jej z powodu "niejasnej sytuacji finansowej" w 1976 roku, rejestruje swój pierwszy solowy album "Velvet Darkness". Rok później pojawia się na albumie grupy GONG oraz współpracuje z Jean-Luc Pontym. W tym samym czasie gra też z Billem Brufordem, który zaprosił go na sesję nagraniową swojego albumu "Feels Good To Me". Dzięki płycie "In The Dead of the Night" grupy U.K. jego nazwisko poznaje szersze grono melomanów, w tym wielu gitarzystów, którzy do tego momentu pilnie śledzą rozwój jego kariery oraz muzyki. Opuszcza jednak grupę, nagrywa kolejne albumy z Brufordem i przymierza się do kariery solowej. Nie mając nic innego do roboty reperuje wzmacniacze i wyprzedaje sprzęt nagromadzony podczas tras koncertowych z U.K. Rozpoczyna próby ze swoim dobrym przyjacielem Jackiem Brucem (ex - CREAM) i Jonem Hisemanem. W Zjednoczonym Królestwie króluje wtedy punk i nikogo nie obchodzi muzyka, którą mają do zaoferowania. W międzyczasie poznaje wspaniałego, młodego perkusistę Gary'ego Husbanda, z którym zakłada nowy zespół. Wraz z Paulem Carmichaelem (bas) i starym znajomym Paulem Williamsem nagrywają album I.O.U. (nazwa sugeruje, że chodzi o pożyczone pieniądze i faktycznie bez nich nie byłoby albumu). Wydany zostaje dopiero w 1982 r. (reedycja w 1986 r.), a w międzyczasie Holdsworth myśli nawet poważnie o zrezygnowaniu z grania. Przeprowadza się do Kalifornii, a jego wielki fan, Eddie Van Halen przekonuje szefów Warner Bros. na tyle skutecznie, że dochodzi do podpisania kontraktu płytowego z Holdsworthem. W 1983 r. ukazuje się legendarna EP-ka "Road Games" obecnie prawie niedostępna na rynku. Na tym jednak kończy się współpraca Warnera z artystą. Zaczyna się solowa kariera Holdswortha, której owocem są kolejne albumy instrumentalne począwszy od "Metal Fatigue" (1986), a kończąc na "None Too Soon" (1996).